Вы тут

Завуч у тралейбусе ёсць?


Поля:

— У маёй сяброўкі з класа Ніны якраз такія ж боты, як у мяне.

— А вы іх у гардэробе не блытаеце?

— Іх нельга зблытаць.

— Чаму?

— Бо ў Ніны боты заўсёды чыстыя і прыгожыя, а ў мяне брудныя.

Усё правільна: лепш няхай будуць брудныя, але аднолькавыя, чым чыстыя і розныя.

* * *

Прывёз дзяцей у школу. На ўваходзе стаіць завуч. Перад намі ідзе хлопчык, прыкладна клас пяты-шосты. Заходзіць у школу і кажа завучу:

— Добры дзень!

Завуч строга:

— Трэба было са мной у тралейбусе вітацца.

— Я вас не заўважыў у тралейбусе.

— Трэба заўважаць.

Мая парада пацану на будучыню: хадзіць у школу пешкі. А калі сядаеш у тралейбус, заходзячы гучна пытаць:

— Завуч дваццатай гімназіі ёсць?

— Ёсць.

— ДОБРЫ ДЗЕНЬ!

* * *

Сын:

— Тата, можаш мне паставіць свой любімы гурт?

— Які?

— Ну, памятаеш, ты неяк мне ўжо ставіў: наш, беларускі. «Болцік-Вінцік» ці нешта падобнае.

Пакуль я глядзеў на яго круглымі вачыма, жонка пераклала:

— Гэта ён, відаць, «Нейра Дзюбель» мае на ўвазе.

P. S. Сказаў яму, што, пакуль ён не вывучыць правільную назву гурта і не растлумачыць мне, што яна значыць, будзе слухаць выключна «Болцік-Вінцік».

* * *

Размова двайнятак.

Вера:

— Напэўна, вельмі страшна працаваць сцюардэсай...

Поля:

— А што там страшнага? Два разы прайшоў па самалёце, а астатні час сядзіш прышпіленая.

Вера абурана:

— Поля, якая розніца, калі самалёт упадзе?!

Думаў, спрэчка скончана на карысць Веры, але дзе там.

Поля:

— Тады навошта, па-твойму, у самалёце прышпільваюцца?

Вера не знайшла, што адказаць, і давялося ўжо мне растлумачыць, што падаць прыемней прышпіленым.

P. S. Хоць, вядома, я магу памыляцца.

* * *

Сын:

— Тата, уяўляеш: у Майкла Джордана дом 17 тысяч квадратных метраў, у ім 15 ванных! Каштуе 29 мільёнаў долараў.

— Нядрэнна. А давай падлічым, колькі гэта ў маштабах Каменнай Горкі. Колькі ў нашым доме кватэр?

— Ну, можа, кватэр дзвесце.

— Кожная каштуе ў сярэднім тысяч 70. Значыць увесь наш дом каштуе...

— 14 мільёнаў.

— Значыць, дом Майкла Джордана каштуе прыкладна як два дамы ў Каменнай Горцы. Па-мойму, нічога асаблівага.

Сын неяк адразу страціў цікавасць да маёмасці Майкла Джордана, а я падумаў, што калі мераць багацце заходніх «зорак» дамамі ў Каменнай Горцы ці Шабанах, то ў нейкі момант пачынаеш іх нават шкадаваць.

* * *

Кажу двайняткам:

— Ну што, у вас ужо любімыя ўрокі з'явіліся?

Поля:

— Так, у мяне фізкультура!

Вера:

— А ў мяне англійская мова!

Я:

— О, малайчына, Вера. А чым табе так падабаецца англійская?

— Проста на англійскай нам дазваляюць колькі хочаш разоў выходзіць у прыбіральню.

Як усё-ткі важна прывіць любоў да замежных моў з самых ранніх гадоў...

* * *

Старэйшая дачка:

— Тата, расказаць табе смешную гісторыю для тваёй кніжкі?

— Бясплатна ці за грошы?

— Лепш, вядома, за грошы.

— Тады не трэба.

— Я табе ўсё роўна раскажу, а ты сам вырашай.

Хітры маркетынгавы ход, разлічаны на наяўнасць у таты сумлення. На шчасце, гісторыя аказалася менш смешнай, чым міні-дыялог, які нарадзіўся ў выніку (да таго ж зусім бясплатны).

Павел ХОЛАД

Выбар рэдакцыі

Грамадства

У зоне небяспекі... урач. Дапамога патрабуецца не толькі пацыентам

У зоне небяспекі... урач. Дапамога патрабуецца не толькі пацыентам

Мінздароўя зацвердзіла канцэпцыю маніторынгу псіхалагічных рызык медработнікаў.

Грамадства

Як партызанскі і падпольны друк трапляў да чытачоў

Як партызанскі і падпольны друк трапляў да чытачоў

Неабходна было даць адпор ворагу на ідэалагічнай ніве.

Калейдаскоп

Вясёлыя гісторыі чытачоў

Вясёлыя гісторыі чытачоў

Пра ядомае і вядомае.