25 Верасень, аўторак

Вы тут

Вясёлыя гісторыі нашых чытачоў


Асаблівасці нацыянальнага мыслення

...Ехаў чалавек праз Смаргонь. Быў ён тут упершыню па службовых справах, але ж меў і асабістую — адну: ну, вельмі захацеў зазірнуць у вёску Міхневічы да свайго сябрука, з якім гадоў дваццаць таму, яшчэ пры Саюзе, разам служыў у войску. Пасля дэмбеля, як гэта часта бывае, яны падтрымлівалі сувязь, пісалі адзін аднаму, збіраліся ў госці. Потым кожны ажаніўся, абзавёўся дзецьмі ды сямейнымі праблемамі: не да гасцяванняў стала. А далей — болей, як той казаў: перабудова, развал Саюза, новыя дзяржаўныя межы. Адзін з сяброў апынуўся ў вольнай Латвіі, другі — у незалежнай Беларусі...

Дык чаму б не скарыстацца момантам, не пабачыцца, тым больш, што латыш помніў: вёска Міхневічы недзе блізка — побач са Смаргонню. Адразу трэба зазначыць, што па нацыянальнасці госць быў рускі. Праўда, за той час, што і ён, і продкі яго пражылі ў Прыбалтыцы, славянскі менталітэт не мог не нажыць пэўных асаблівасцяў, у выніку якіх...

Зрэшты, па парадку. Навігатара ў чалавека не было, таму, выехаўшы з горада, ён спыніў машыну, каб спытаць у людзей, ці правільна едзе, ці ў гэтым кірунку вёска Міхневічы?

— Так-так. І не сумнявайся! — запэўніла яго жанчына. — Роўненька едзь і едзь. А там убачыш — будзе вёска першая, затым вёска другая, а там і паказальнік на твае Міхневічы.

Латыш са спакойнай душой паехаў. Па дарозе ўжо ўяўляў і радасную карціну сустрэчы, і сяброўскае застолле, і лазню, якой ганарыўся беларус...

Дарога, між тым, усё вілася і вілася, дарожныя паказальнікі мільгалі і мільгалі, а патрэбнага ўсё не было і не было, хоць радыёперадача «У рабочы поўдзень» ужо завяршалася, а спідометр намотваў пяты дзясятак кіламетраў.

Таму, прытармазіўшы ля чарговага аўтобуснага прыпынку, кіроўца спытаў: а дзе ж тут... вёска Першая?

— Ды хто ж яго ведае, — азірнуўся па баках пажылы мужчына. — Вунь там адна будзе... І там сяло... А за гаем — яшчэ адно. Ты назву скажы — якую вёску шукаеш?

— Міхневічы.

— Ого, мілок, дык ты ж яе даўно праехаў! Табе назад зараз трэба — кіламетраў на 20.

...Ужо седзячы за сталом, сябрукі доўга смяяліся з прыгод латыша, які па дарозе так стараўся знайсці паказальнікі на вёскі Першую і Другую, што самі Міхневічы адступілі на задні план.

Ала Клемянок, г. Смаргонь

Такі быў час... І такія людзі

...Ва ўсіх адносінах — не тыя цяпер каштоўнасці: няма згадзіцеся, ранейшай самаадданасці ў працы, няма імкненняў да высокіх мэт.

А некалі ж былі — у краіне, на вытворчасці, у нашай... бухгалтэрыі.

Не, яе працаўніцы не насіліся тады па канторы. Яны, можна сказаць, наадварот — не ўставалі з крэслаў, не адрываліся ад папер, стракаталі касцяшкамі лічыльнікаў. Гук ішоў яшчэ той: нібы ў пральнай машыне шчэбень палошчаш... На вуліцы чуваць было. Ведама, калгас-мільёншчык! І ўсе ж гэтыя мільёны трэба было «пералапаціць», звесці ў баланс.

Для бухгалтэрыі гэты дакумент — святая святых! Стварэнне гадавога, напрыклад: там жа процьма розных табліц ды лічбаў, і ўсе яны — ва ўзаемнай сувязі, якую можна і прасачыць, і, пры ўменні, нават «прачытаць» — ну як, скажам, піларама ўплывае на надоі малака або яйцаноскасць курэй...

Але і гэтага было мала: з кожным годам патрэба ў розных лічбах усё расла і расла, прычым гэтак шпарка, што ў ліхіх 90-х баланс гаспадаркі месціўся на 190 лістах — ну чыста «Раман-газета»!

...Дык вось, нейкі час пасаду і галоўнага бухгалтара, і яго намесніка ў нас займалі дзве жанчыны з вёскі Задруцце. Дабірацца на працу ім было нескладана: і аўтобусы хадзілі часта, і спадарожныя машыны — адна за адной.

Але ж неяк запрацаваліся бухгалтаркі — спазніліся на апошні аўтобус. А ўжо дзевяць вечара. І зіма. І поўня.

Ідуць па дарозе пехатой, нясуць гадавы баланс ды розныя дакументы, каб дома яшчэ палічыць.

А паралельна ім, метраў за 700, ідзе, гаворачы па-нашаму, — «лінія» (чыгунка на Ленінград). За той лініяй — лес. Не бранскі, вядома ж, і нават не азяранскі, але звяр'я там рознага ёсць: і ласёў, і дзікоў, і... ваўкоў. Бач — замільгалі ад чыгункі два агеньчыкі. Потым — яшчэ два... «Значыць, гэта яны?» — спужаліся жанчыны.

А далей што? Бегчы! Ну вядома ж! Але куды? Наперад ці назад? А галоўнае — баланс пры сабе гадавы...

— На, хавай пад паліто і бяжы, што сілы, — як сапраўдны стратэг распарадзілася старэйшая з кабет. — Можа, ты ўцячэш яшчэ... Табе, Верачка, трэба — у цябе дзеткі малыя. А я што? Я пажыла... Давай мне газеты, што з сабой прыхапіла. Ваўкі наблізяцца — я падпалю. А можа, адпуджу... Калі не, ты адна потым баланс здасі.

Кабеты абняліся, пасля чаго маладзейшая, хоць і была мажная (сама казала, што свякроў яе ў грады не пускае, бо «ты ўсё патопчаш»), прыпусціла так...

А вось старэйшая пайшла, спакайней назірала, як мітусяцца і, здавалася, набліжаюцца тыя «агеньчыкі».

...Невядома, што было б далей (ваўкі там хадзілі ці не ваўкі, збіраліся яны паляваць на бухгалтарак і «святыню калгаса» альбо не?), але ж жанчыну дагналі фары аўто. Яна — з тога страху — кінулася, можна сказаць, пад колы.

...Хвілін праз колькі і ўжо пад Задруццем яны з кіроўцам дагналі Верачку. (З яе боку гэта быў, відаць, сусветны рэкорд па бегу... Дык, дарэчы, можа, і спартсменам-бегунам не допінг патрэбны, а пара ваўкоў?)

А ўжо прыехаўшы ў вёску, жанчыны не маглі спыніцца ад рогату — магчыма, нервовага — ад усяго, што давялося перажыць.

...А ўвогуле, цяпер думаю, ці патрэбна было (і каму?) столькі інфармацыі? І ці такая гэта каштоўнасць — гадавы баланс, каб за яго, калі ўжо давядзецца, пакласці жыццё?

Але ж такі быў час і такія людзі. Як казаў паэт, «...не то, что нынешнее племя».

Соф'я Кусянкова, в. Лучын, Рагачоўскі раён

Кожнаму — сваё

Я пенсіянерка і, як кажуць, са стажам. Так што час для ўспамінаў маю, нават шмат. А ўспамінаю найчасцей самыя шчаслівыя, самыя бесклапотныя гады свае — залатыя, студэнцкія.

Дык вось, восень 1960-га. Трэці курс філфака Магілёўскага педінстытута. Сорак дзяўчат і сямёра хлопцаў. Усёй грамадой мы сядзім на саломе ў кузаве грузавіка: едзем на бульбу ў Бялыніцкі раён. Па дарозе з нечага смяёмся, размаўляем, спяваем. З песняй Калманоўскага «Я люблю тебя, жизнь!» (во дзе можна голасу волю даць!) прыязджаем у вёску. Там па два-тры чалавекі размяшчаемся па хатах калгаснікаў. А далей — па завядзёнцы: дзень — на полі, вечар — у клубе, як бы ні змарыліся.

Адзінае, што бянтэжыла там, — нашы хлопцы. Ну ці ж не хамуты?! На нас, можна сказаць, нуль увагі, амаль што не глядзяць, не выво-
дзяць у круг, а вось да чужых дзяўчат — з мясцовых ці з іншых курсаў —
гэта калі ласачка...

Выключэннем сярод іх быў толькі Віктар. Яны з чарнавокай Галяй ці не закахаліся адно ў аднаго: заўсёды трымаліся побач, тым больш — на танцах.

Дык вось. Адскакалі мы неяк полечку, пачулася мелодыя вальса. Віктар, як заўжды, запрасіў Галю — яны першымі выйшлі ў круг. Нічога не скажаш — прыгожая пара. Усе залюбаваліся. І мелі чым, бо хлопец раптам узяў у далоні твар дзяўчыны і... пацалаваў — у вусны, пры ўсіх, не жартам... Па тых часах гэта было нешта (нерэальнае, сказалі б
цяпер!).

А таму не дзіва, што Галя аслупянела, залілася чырванню і, схіліўшы галаву, кінулася да дзвярэй.

Віктар выскачыў следам.

— Што гэта было? — не ўцямілі мы, пытаючы ў нашых хлопцаў.

— Што-што, — са злосцю буркнуў бамбіза Міша, — заўтра мы за Віцю будзем бульбу капаць: прайгралі спрэчку.

— Дык вы...

Жанна, не дагаварыўшы, адвесіла яму аплявуху!..

Клуб, можна сказаць, страсянуўся ад смеху, бо ўсё і сапраўды выглядала досыць камічна: ва ўсякім разе нашым «капальшчыкам» бульбы — за сябе і за таго хлопца — нічога не заставалася, як панура пайсці да дзвярэй.

...Здавалася б, такой бяды — некалькі чалавек сышло, але ж шмат засталося? Аднак танцаваць ужо не хацелася. Дзяўчаты асуджалі — і хлопцаў, і Віцю, смяяліся з Мішы, перажывалі за Галю.

Назаўтра, сустрэўшыся, кінуліся да яе з пытаннямі: маўляў, як ты?

— Ды нармальна, — усміхнулася дзяўчына.

— А як жа пацалунак?

— Вой, дзяўчаткі, іх учора столькі было!.. — прызналася яна і, відаць успомніўшы, прыплюшчыла вочы.

Мы, нічога не разумеючы, павярнуліся да Мішы, які толькі развёў рукамі: а што вы, маўляў, хацелі? Кожнаму — сваё: каму — пацалункі (галоўнае пачаць...), каму — аплявухі.

Дзіна Дубадзелава, в. Леніна, Добрушскі раён

Рубрыку вядзе Валянціна ДОЎНАР

Дадаць каментар

Выбар рэдакцыі

Грамадства

Чым здзівіў сёлета «Кліч Палесся»

Чым здзівіў сёлета «Кліч Палесся»

Этнафэст стаў вядомым далёка за межамі Беларусі. 

Спорт

Цырымонія развітання з Анатолем Капскім прайшла ў «Барысаў-Арэне»

Цырымонія развітання з Анатолем Капскім прайшла ў «Барысаў-Арэне»

Грамадзянская паніхіда працягвалася больш за дзве гадзіны ў "Барысаў-Арэне".

Грамадства

75 год таму пачалося вызваленне Беларусі

75 год таму пачалося вызваленне Беларусі

23 верасня 1943 года, савецкімі войскамі быў вызвалены ад нямецка-фашысцкіх захопнікаў першы населены пункт Беларусі — раённы цэнтр Камарын.

Грамадства

Каму і чым дапаможа ТЦСАН

Каму і чым дапаможа ТЦСАН

Ад дапамогі дома пажылым і да стварэння крызісных пакояў для ахвяр хатняга гвалту.