Вы тут

Калі Мінск не спіць…


Калі Мінск не спіць…

Яшчэ зімой я пачаў хадзіць пешкі па горадзе, натхніўшыся досведам сваёй жонкі. Яна неяк вырашыла пазбавіцца ўсяго лішняга (на яе думку) і выглядаць больш падцягнутай. Замест шкодных дыет і розных модных цяпер кросфітаў яна пача­ла проста праходзіць даволі вялікія дыстанцыі пасля працы. І за вельмі хуткі час вынік, якога яна чакала, быў дасягнуты.

Карацей, такія паходы вырашыў практыкаваць і я і ўнёс іх у свой расклад як прыемны дадатак да трэнажорнай залі і трэніровак па рэгбі.

Пачыналася ўсё выключна з практычных мэт: я хацеў не толькі скінуць лішнія кілаграмы, але і павысіць вынослівасць. Стартавай адлегласцю былі ўсяго пяць кіламетраў — прыкладна столькі ад майго дому да працы. Амаль гадзіна ходу. Столькі ж і да трэнажорнай залі. То бок, калі за дзень паспець схадзіць у залю, з яе — на пра­цу, а потым дамоў, ужо атрымаецца пятнаццаць кіламетраў. І гэта калі не лічыць дадатковыя крокі.

Для таго, каб кантраляваць адлегласць, я паставіў сабе на смартфон адмысловы дадатак, які лічыць, колькі я прайшоў або прабег за дзень, тыдзень і месяц адпаведна. Акрамя гэтага, дзя­куючы дадатку, можна даведацца пра колькасць спаленых калорый, дынаміку змены вагі ды іншыя карысныя рэчы. Што праўда, гэтымі функцыямі я карыстаўся мала…

Акрамя паступовага павелічэння адлегласці, павялічвалася і вага ў маім заплечніку — дадат­ковая нагрузка. Мне падабаецца эксперымен­таваць над сабой, а калі такі эксперымент нясе яшчэ і станоўчыя вынікі, дык гэта наогул выдатна. Так, дарэчы, рабіў і Мікалай Гумілёў, выдатны расійскі паэт Срэбнага веку, які ўвесь час змагаўся з сабой і спрабаваў сябе пераадолець. Пакуль усе яго аднагодкі ездзілі ў Парыж за «вегетарыянскімі» прыгодамі, ён выпраўляўся ў паходы ў Афрыку, ад­куль прывозіў нізкі цудоўных вершаў.

Натуральна, што першапачатковыя марш­руты дастаткова хутка надакучылі ды прыеліся. Такое адчуванне, што яны наўпрост зрабіліся за невялікі час лёгкімі ва ўсіх сэнсах. І тут я пачаў камбінаваць ды вынаходзіць: прачынацца яшчэ раней, пазней класціся спаць, яшчэ больш павялічваць адлегласць і нагрузку, змяняць маршруты, абіраючы новыя. Гэта насамрэч неве­рагодна: бачыць, як прачынаецца і засынае твой горад; як, у залежнасці ад пары году, у ім заціхае, або наадварот — пачынае квітнець начное жыц­цё.

Мне даўно хацелася напісаць пра тое, што Мінск вельмі імкліва набліжаецца да еўрапейскіх сталіц. Я добра памятаю часы, калі ніякіх Кастрычніцкіх і Зыбіцкіх не было, а модная цяпер Рэвалюцыйная, дзе збіраецца гарадская багема, была гэткай жа, як і іншыя вуліцы: цёмнай, слаба асветленай вуліцай у цэнтры.

Насамрэч, я вельмі далёкі ад усіх гэтых тусовак. Мне імпануюць або адзінота, або закрытыя і зусім невялікія кампаніі, дзе малазнаёмы чужынец — вы­падак рэдкі. Але ж кожны раз, калі я выходжу на шпацыр, нешта цягне мяне ў самыя тусовачныя мес­цы сталіцы. Мне падабаецца само адчуванне таго, што Мінск не спіць, хоць я ніколі і не затрымліваюся ў такіх месцах падоўгу. Было б наогул класна, калі б у Мінску з’явіўся які востраў ці нешта кшталту таго, дзе кругласуткава панавала б атмасфера свята: гуч­ная музыка, вясёлыя людзі, бясконцы карнавал.

Што мне падабаецца ў Мінску цяперашнім — дык гэта бяспека. Можна ў любы час дня і ночы прайсціся па горадзе — і нічога не здарыцца. Ве­даю, што менавіта за гэта наш горад цэняць многія замежнікі. Канкрэтна ў мяне за апошнія гады быў толькі адзін малапрыемны выпадак, калі на пустой вуліцы нейкі п’яны мужык вельмі навязліва набіваўся ў прыяцелі. Ды й тое, як высветлілася пасля, ён аказаўся не тутэйшым, а грамадзянінам іншай краіны. Турыст, якога, відаць, не навучылі ў дзяцінстве добрым манерам.

Але вернемся да тэмы: разам са зменамі вонкавымі, якія пачалі добра адчувацца на рэгбійным полі, я пачаў заўважаць змены і ва ўласным характары. На рэгбійным турніры ў Рэчыцы, дзе мы ўзялі сёлета першае месца, я адыграў некалькі гульняў запар без замен. Ра­ней такога не было. Ды і ў цэлым па жыцці я стаў часцей даводзіць запачаткаванае да лагічнага фіналу. Складаныя пытанні пачалі вырашацца быццам самі сабою, нашмат прасцей.

Канстанцін КАСЯК

Дадаць каментар

Выбар рэдакцыі

Культура

Форум тэатральнага мастацтва «ТЭАРТ» пакінуў на сэрцы рваныя раны

Форум тэатральнага мастацтва «ТЭАРТ» пакінуў на сэрцы рваныя раны

Мядзведзь на сцэне, Чэхаў на мове жэстаў і самая дакладная перадача стану дэпрэсіі.

Спорт

Настасся Чарняўская: Трэба, каб людзі ведалі: бадмінтон — рэальны спорт

Настасся Чарняўская: Трэба, каб людзі ведалі: бадмінтон — рэальны спорт

Якія задачы ставяцца перад камандай у 2019 годзе і што самае важнае ў бадмінтоне?

Грамадства

Які ўрок лепшы: перакулены або традыцыйны?

Які ўрок лепшы: перакулены або традыцыйны?

Як зрабіць, каб у вучняў загарэліся вочы?

Грамадства

Губернатар Гродзеншчыны - пра перспектыўныя праекты рэгіёна

Губернатар Гродзеншчыны - пра перспектыўныя праекты рэгіёна

Горад-спадарожнік, анкалагічны цэнтр, «вёскі будучыні»...