Вы тут

Вядомы культуролаг — аб праектах і адсутнасці страху перад будучыняй


Многія з нас жывуць аднолькава, думаюць аднолькава і нават не ўяўляюць, што можна жыць па-іншаму — бо няма перад вачыма прыкладаў. Наша гераіня — гэта той самы прыклад. Жыццёвая стратэгія Маргарыты Корзун цікавая і не зусім звыклая для большасці беларусак. Затое ў выніку — насычанае, канцэнтраванае, нібы правільна завараны японскі чай, жыццё, у якім нашмат больш інтарэсаў, зносін, развіцця і вынікаў, чым «у сярэднім па папуляцыі», як сказаў бы які-небудзь біёлаг...


Такім чынам, знаёмцеся — Маргарыта Корзун, вядомы ў мінскіх колах арт-менеджар, прадзюсар, культуролаг, выкладчык, і яе аповяд пра жыццёвыя прыярытэты, смак гарбаты і выдатны вопыт рэалізацыі дзіцячай мары.

«Мне 55 гадоў. Першая мая адукацыя — факультэт радыёфізікі і электронікі БДУ, чырвоны дыплом (чым мая мама ганарыцца дагэтуль)... Другая — Рэспубліканскі інстытут вышэйшай школы БДУ — культуралогія. Цяпер вучуся фінансаваму менеджменту ў магістратуры Школы бізнесу БДУ. Мне падабаецца вучыцца. Свет мяняецца, не хочацца ад яго адставаць...

Цяпер працую памочнікам кіраўніка праекта ў Рэспубліканскім мікрафінансавым цэнтры. Арганізацыя некамерцыйная, а наш праект — гэта міжнародная тэхнічная дапамога па паляпшэнні доступу да фінансаў сельскаму насельніцтву Беларусі. Паралельна я выкладаю прадзюсарства і менеджмент культуры ў БДУ, на кафедры сацыяльнай камунікацыі».

* * *

«У маім жыцці было даволі шмат замежных стажыровак. Такім чынам у мяне з'явілася мноства знаёмых з самых розных краін. З некаторымі мы дагэтуль падтрымліваем кантакты... Я лічу сябе чалавекам свету, але пры гэтым жыву на сваёй зямлі і не збіраюся адсюль з'язджаць. У маладосці ў мяне нярэдка пыталіся, чаму я не засталася ў ЗША, і я адказвала: калі б мне прапанавалі там цікавую працу, я яшчэ б падумала. А застацца проста так і займацца ўборкай офісаў — для чаго? А тут у мяне ёсць людзі і праекты...

Адзін з праектаў — гэта Мінскі форум вулічных тэатраў (Міжнародны фестываль вулічнага мастацтва, які штогод праводзіцца з 2013 года. За гэты час стаў прафесійнай пляцоўкай для ўсіх вулічных тэатраў Беларусі, а таксама вывеў на вуліцу прафесійны цырк і драматычны тэатр. — аўт.). Я член аргкамітэта, мы якраз зараз абмяркоўваем дату яго правядзення сёлета, плануецца, што ён адбудзецца 8 верасня ў Верхнім горадзе. А яшчэ я ўваходжу ў экспертны савет фэсту вулічных мастацтваў «На сямі вятрах», які праходзіць падчас «Славянскага базару».

Я заўсёды захаплялася тэатрам, яшчэ з дзяцінства. Займалася ў тэатральнай студыі, калі вучылася ў школе, потым — ва ўніверсітэце. Потым у тэатры-студыі, з якой вырас першы рэпертуарны недзяржаўны тэатр — «Альтэрнатыўны тэатр», я нават перайшла туды працаваць у свой час»...

* * *

«Цяпер я, апроч іншага, з'яўляюся яшчэ прафесійным траблшутарам — вырашальнікам праблем («траблшутар» з англійскай перакладаецца як «адстрэльвальнік праблем». Гэта эксперт па рашэнні складаных бізнес-задач. — Аўт.). Я магу паглядзець на складанае пытанне з усіх пунктаў гледжання і выбраць той, з якога яго вырашаць прасцей за ўсё. У аснове майго падыходу ляжыць ТРВЗ — тэорыя рашэння вынаходніцкіх задач і рэйтынг-аналіз»...

* * *

«Я не ідэальная. Магу і адкласці важныя справы на потым, люблю артыкульчыкі пачытаць, напрыклад... Але ў нейкі момант усё пакідаю і пачынаю працаваць.

І ў мяне таксама бываюць хістанні і няўпэўненасць, але я стараюся доўга не «хістацца» — пачынаю дзейнічаць. Я не баюся займацца нечым новым, вельмі часта ў сваім жыцці я пачынала нешта рабіць з нуля, так прыходзілася. Дзявацца не было куды — у мяне ж дзеці. Я іх выхоўвала шмат гадоў адна пасля разводу з мужам. Калі пачалася перабудова, мне трэба было «варушыцца», каб іх вырасціць...

У мяне сын і дачка. Сыну 30 гадоў, ён піша доктарскую ў ЗША па новых культурных практыках у Мінску. Дачцэ 17 гадоў, і яна зараз шукае сябе. Я заўважыла на яе прыкладзе і прыкладзе яе сяброў і знаёмых, што для дзяўчынак яе пакалення гэта сапраўды вялікая праблема — самавызначэнне. Іх так «носіць», гэтых дзяцей — з крайнасці ў крайнасць! Яны так пакутліва сталеюць! У нашага пакалення гэта не праяўлялася ў такіх крайніх формах...»

* * *

«Гадоў сем таму я захапілася... чаем. Ужо была знаёмая з Аленай Вялічкай (стваральніцай і кіраўніком Чайнай студыі ў Мінску. — Аўт.). І тут яна якраз абвясціла, што будзе ствараць Чайную школу, дзе навучыць разбірацца ў гэтым напоі. І я падумала: чаму б і не? Да гэтага я піла звычайны чорны чай, любіла гарбату з траў... А калі скончыла Чайную школу, выявіла, што дакладна адчуваю адценні смаку — на дэгустацыях свабодна вызначаю розныя белыя, жоўтыя, чорныя, чырвоныя чаі...

Напой будзе розны ў залежнасці ад умоў: тэхналогіі вытворчасці, тэрыторыі, на якой ён сабраны, часу збору, якасці сыравіны (пупышкі, лісточкі, з галінкамі або без). Я стала ўдзельнічаць у чайных чэмпіянатах. Памятаю, Другі чайны чэмпіянат праходзіў у Нацыянальным мастацкім музеі, і я думала: ну калі яшчэ ў жыцці я змагу заварыць чай у музеі, у вялікай зале пад шкляной столлю? Гэта былі незабыўныя адчуванні...

Паміж другім і трэцім чэмпіянатамі я далучылася да паездкі ў Кітай на Міжнародны чайны чэмпіянат і Чайны форум. Убачыла там велізарную колькасць выдатных людзей з усяго свету, улюбёных у чай! Яны такія цікавыя, так тонка адчуваюць жыццё і робяць кожны яго момант выдатным... І я зразумела, што паглыбленне ў чай, яго нюансы, тонкасці, у чайнае мастацтва — мяняе жыццё чалавека. І што мне падабаецца такое жыццё.

Цяпер я купляю і каштую розныя чаі, у мяне ўжо сабралася цэлая калекцыя. Асаблівая мая любоў — белы чай. У яго ёсць такія тонкія, паветраныя, гатункі, якія трэба рассмакаваць, паглыбіцца ў іх...

Наогул, чай для мяне — гэта светлая фарба ў жыцці, светлы яго момант. Гэта такое прыгожае хобі. Але я ўжо задумваюся пра тое, каб большую частку свайго жыцця звязаць з гэтым напоем. І думаю, наступная мая адукацыя будзе звязана з ім. Я не хачу атрымліваць яе ў выглядзе кароткатэрміновых курсаў. Ведаю, у Кітаі ёсць Чайны інстытут, але я пакуль не вызначылася.

* * *

«Страху перад будучыняй, перад невялікай пенсіяй у мяне няма. Мяне гэта не моцна бянтэжыць, таму што мая мама біёлаг, а ў бабулі быў свой агарод. Мама перажыла вайну, голад, калі яны выжылі за кошт агарода, і я спакойна стаўлюся да таго, каб жыць з яго. Таму я магу ўбачыць і такую сваю будучыню, калі я паехала ў вёску і вяду там экалагічна дружалюбны лад жыцця.

Хоць, наогул, трэба думаць пра дадатковы даход, калі выйдзеш на пенсію. Я, напрыклад, магу рабіць адукацыйныя, культурныя праекты. І магу займацца якім-небудзь рукадзеллем. Прыйдзе пара — я ўбачу, у чым праблема, і буду яе вырашаць, а зараз чаго трывожыцца?»

* * *

«Нядаўна я занялася музыкай. Гэта мая дзіцячая нерэалізаваная мара. Я хацела іграць на фартэпіяна, але ў нас у сям'і не было грошай, каб купіць інструмент. А зараз я паволі пачала іграць у сваё задавальненне і спяваць.

Я бяру ўрокі ігры ў выдатнага педагога. Валерыя Іванавіча я даўно ведаю, ён піяніст па адукацыі, шмат гадоў працаваў у філармоніі, але яшчэ падпрацоўваў і настройкай піяніна. І ён аднавіў мне гэты інструмент. Гэта абышлося даволі дорага, але я плаціла ў растэрміноўку — ён пагадзіўся. У мяне тады зусім не было грошай, і я нават не ведаю, што мной тады рухала, можа, прыгажосць... Гэтае фартэпіяна — канца XІX стагоддзя, да яго дакраналася столькі людзей! Мне было шкада адпраўляць яго на сметніцу.

Вядома, нялёгка вучыцца іграць на ім, гэтым трэба займацца кожны дзень. Часам я прыходжу позна, пасля дзевяці вечара не іграю, берагу спакой суседзяў. Таму ўсё рухаецца вельмі павольна. Але гэта так цудоўна! Мы нават з сяброўкамі зладзілі кватэрнік, хоць гэта гучна сказана. Самі для сябе мы назвалі гэта рэпетыцыяй кватэрніка — мы сабраліся неяк у мяне ў нядзелю, калі суседзі раз'ехаліся па дачах, і сталі іграць на гэтым інструменце. І зразумелі, што, калі іграеш для слухачоў, хай нават для аднаго, — гэта значна складаней, чым проста для сябе... Але гэта выдатны вопыт!»...

Святлана БУСЬКО

Загаловак у газеце: «Не баюся заняцца нечым новым»

Дадаць каментар

Выбар рэдакцыі

Культура

Форум тэатральнага мастацтва «ТЭАРТ» пакінуў на сэрцы рваныя раны

Форум тэатральнага мастацтва «ТЭАРТ» пакінуў на сэрцы рваныя раны

Мядзведзь на сцэне, Чэхаў на мове жэстаў і самая дакладная перадача стану дэпрэсіі.

Спорт

Настасся Чарняўская: Трэба, каб людзі ведалі: бадмінтон — рэальны спорт

Настасся Чарняўская: Трэба, каб людзі ведалі: бадмінтон — рэальны спорт

Якія задачы ставяцца перад камандай у 2019 годзе і што самае важнае ў бадмінтоне?

Грамадства

Які ўрок лепшы: перакулены або традыцыйны?

Які ўрок лепшы: перакулены або традыцыйны?

Як зрабіць, каб у вучняў загарэліся вочы?

Грамадства

Губернатар Гродзеншчыны - пра перспектыўныя праекты рэгіёна

Губернатар Гродзеншчыны - пра перспектыўныя праекты рэгіёна

Горад-спадарожнік, анкалагічны цэнтр, «вёскі будучыні»...