Вы тут

Не ссылка, а ганаровае дажыванне


Як ужо абрыдла рэклама, дзе гандляр пральным парашком увесь час гаворыць пра ссылку рэчаў на лецішча. Рэчы адпраўляюцца ў ссылку, калі іх закідваюць у антрэсолі, складваюць на гарышчы альбо ў падсобныя памяшканні, калі гаворка ідзе пра мэблю. Пераезд рэчаў на лецішча, з майго пункту гледжання, азначае іх далейшае жыццё.


Вось прыязджаеш пасля зімы і сустракаешся з імі, нібы са сваякамі, старымі знаёмымі. Бо з гэтымі рэчамі звязаны кавалак жыцця, успаміны, уражанні. Куды, скажыце, можна было б дзець яшчэ добрую мэблю, калі яе мяняеш у гарадской кватэры? Выкінуць шкада, асабліва калі яна прыстойна выглядае, верай і праўдай служыла шмат гадоў. Раней жа яе рабілі не так як зараз. Цяперашнія ўзоры хутчэй можна параўнаць з аднаразовымі, нават мэблю — калі яна не эксклюзіўная дубовая, коштам з аднапакаёвую хрушчоўку. Астатняе, добра, калі дзесяць гадоў прастаіць, але гэта да слова...

Вось і наш гарнітур — канапа і два крэслы са стракатай абшыўкай — пераехаў у вясковы дом, які пяць гадоў таму купілі пад лецішча. Праўда, абшыўку мы змянілі на шэрую, і мэбля цяпер выглядае нібы новая. І паслужыць яшчэ, трэба думаць, нямала. Але лецішча каштоўнае не толькі тым, што забірае з кватэры вялікія рэчы. Колькі дробязяў перавандравала сюды неяк непрыкметна! Дома яны ўжо былі б, хутчэй за ўсё, выкінутыя, альбо адпраўлены ў самую сапраўдную ссылку ў кладоўку.

Ну вось, напрыклад, драўляныя гномы, якіх я пасяліла ў буфеце. Дзеці іх чамусьці не любілі, бо гэта быў іх першы досвед на занятках разьбы па дрэве. І відаць, у сімпатычных фігурках было больш работы кіраўніка, чым яго выхаванцаў, таму і не лічылі іх сваім набыткам. А мне гномы падабаліся, і я выратавала іх ад неаднаразовых спроб выкідвання. А вось мяккая цацка «Курыная сямейка», якую дачка зрабіла ў адным са сваіх гурткоў, нават нейкім дыпломам была адзначана на школьнай выставе. Певень, курыца і чацвёра куранят на падстаўцы цяпер стаяць на стале ў маім пакоі і нагадваюць пра яе школьныя гады.

У сваім любімым невялічкім пакоі я даўно прымацавала карціну цудоўнай брэсцкай мастачкі Тамары Паўлючук «Адам і Ева. Спакушэнне». У гэтай рабоце не тое каб, ... але ж ёсць нейкі намёк на эротыку, і пакуль дзеці былі малыя, я нават крыху саромелася вешаць яе ў нашай невялікай кватэры. Потым пераязджалі ў новую, рамонт, адным словам, неяк трапіла гэтая работа сюды, і тут яна вельмі добра глядзіцца. А я, зірнуўшы на яе, заўсёды прыгадваю Тамару Іванаўну, надзвычай таленавітага і добрага чалавека. Яна стварыла незабыўны цыкл чарнобыльскіх работ, а яшчэ па-асабліваму падавала тэму мацярынства. Мастачка захварэла і сышла ў іншы свет без пары. Але жывуць яе работы, і многія людзі яе ўспамінаюць.

Адну сцяну каля печкі я адвяла на розныя сувеніры, што выпадае прывозіць з дажынак, фестываляў накшталт «Мотальскіх прысмакаў». Там заўсёды прапануюць свае вырабы рамеснікі, народныя майстры, бывае, спадабаецца рэч, тады яе купляеш. А, здараецца, у падарунак атрымаеш. Як гэтую забаўную керамічную «Камянецкую вежу». Удзельнікі школьнага гуртка ажывілі яе, зрабілі з вачыма і ўсмешлівым тварам. Названую вежу падарылі не мне, а... нашаму былому губернатару. Кожная з мастацкіх школ, вядома, хацела пакінуць сувенір кіраўніку вобласці. А ён потым стаў раздаваць іх нам — журналістам. Цяпер глянеш, усміхнешся. Як і на ігольніцу-сардэчка, што вісіць побач з вежай. Тое сардэчка падаравалі мне ў адным клубе трэцяга ўзросту да дня святога Валянціна. Асабіста я ніколі гэтае свята святам не лічыла і не адзначала яго. А цяпер вось думаю, можа, калі пайду на пенсію, таксама пачну Валянціна святкаваць. Так што няхай яшчэ павісіць.

У сенцах цяпер прыстроены стол-кніга. Ведаеце, такія зручныя раскладныя сталы прадавалі ў 1980—90-х гадах. У невялікіх кватэрах гэта быў найлепшы спосаб прыняць гасцей, адзначыць сямейнае свята. Расклаў стол на дзве паловы — і да дваццаці чалавек можна пасадзіць. А потым склаў і ён займае зусім мала месца, у любы куток памесціцца. А яшчэ я мару набыць на дачу маленькі круглы столік, гэткі часопісна-чайны ў стылі 80-х гадоў, бо да яго вельмі прыгожы абрус прывезла з Волагды. Муж гаворыць, што гэта яскравы прыклад жаночай логікі: набыць абрус, да якога падбіраць стол. Хай сабе логіка і жаночая, але калі на гэты стол прыляцяць белыя пялёсткі яблынь, во як учора, калі падзьмуў вецер, нахлынуць самыя светлыя ўражанні-ўспаміны і на душы палагаднее.

Святлана ЯСКЕВІЧ

Дадаць каментар

Выбар рэдакцыі

Грамадства

Школа заўтрашняга дня. У трэндзе — медыянавыкі, гейміфікацыя і сторытэлінг

Школа заўтрашняга дня. У трэндзе — медыянавыкі, гейміфікацыя і сторытэлінг

У мінулыя выхадныя сталічны бізнес-клуб «Імагуру» ўжо другі раз прымаў на сваіх плошчах педагагічную неканферэнцыю. 

Культура

Гісторыкі спадзяюцца знайсці дакладную дату заснавання Мірскага замка

Гісторыкі спадзяюцца знайсці дакладную дату заснавання Мірскага замка

Вызначыць дакладны час з'яўлення на Беларусі вядомага абарончага збудавання дагэтуль немагчыма, хоць розных гіпотэз існуе шмат.

Спорт

Уладзімір Шантаровіч: Кажуць, я — геній, і мне гэта вельмі не падабаецца

Уладзімір Шантаровіч: Кажуць, я — геній, і мне гэта вельмі не падабаецца

Як трэнер пабудаваў сістэму, якая выхоўвае алімпійскіх чэмпіёнаў.

Грамадства

Як дзяўчаты з асаблівасцямі развіцця ўпершыню ствараюць модную калекцыю

Як дзяўчаты з асаблівасцямі развіцця ўпершыню ствараюць модную калекцыю

У лістападзе ў Мінску пройдзе Беларускі тыдзень моды.