Вы тут

“Джуманджы: Кліч джунгляў”


“Джуманджы: Кліч джунгляў”. Чаму лепш ніякага сіквэла, чым такі

Калі глядзіш новы рэмейк або сіквэл старога фільма, тым больш вядомага і культавага, мімаволі параўноўваеш і нават шукаеш нейкія зачэпкі, чаму “раней было лепш”. Але, калі арыгінальны фільм не бачыў або бачыў часткова, даўно і зусім не памятаеш, справа іншая. Тут у новага варыянта больш шанцаў спадабацца. Калі вельмі захопіць, можна і са старым пазнаёміцца.

А ці бывала ў вас такое, што хацелася паглядзець арыгінал, бо пасля прагляду рэмейка ці сіквэла ў галаве засела пытанне: “Няўжо першапачатковы варыянт быў такі ж дрэнны?” І я, канечне, разумею, што колькі людзей, столькі меркаванняў, і, магчыма, кідацца такімі словамі – не зусім карэктна, але ў дадзеным выпадку маё меркаванне таксама не беспадстаўнае.

Параўноўваць сіквэл “Джуманджы” 2017 года з фільмам 1995 складана таму, што гэта па сутнасці розныя фільмы, у тым ліку – розныя жанрава і адносна аўдыторыі, на якую разлічаныя. У так званым “сіквэле” ад першапачатковай гісторыі засталася фабула, таму гэта больш нагадвае рэмейк у стылі “знялі па старым сюжэце, але пра сучасных людзей, каб не трэба было прыдумваць нешта новае”. Калі паглядзець апісанні фільмаў на розных сайтах, абодва яны “фантастычна-прыгодніцкія”, але, калі разбірацца глыбей, фільм 1995 года – больш сур’ёзны, нават дзесьці з элементамі хорару, у той час як новы – тыповая амерыканская камедыя для падлеткаў, падобныя трансляваліся некалі на канале “Disney”. Чаму на “Кліч джунгляў” Kinopoisk паставіў рэйтынг 16+ (12+ па версіі ByCard), калі на “сапраўдным” “Джуманджы” стаіць 6+, і хто пераблытаў на Kinopoisk рэйтынгі, я не ведаю, але больш падобны да дзіцячай казачкі тут менавіта сіквэл.

“Кліч джунгляў” адрозніваецца ад старога фільма тым, што тут не гульня “Джуманджы” інтэгруецца ў рэальны свет (што, дарэчы, дадавала фільму напружанасці і рэалістычнасці), а самі персанажы трапляюць у свет гульні. Класічныя такія “пападанцы”. І завязка класічная: проста паказаць персанажаў, каб глядач іх ведаў у твар (ніякай розніцы, што потым увесь фільм назіраем мы не за імі, а за іх “аватарамі” ў гульні), неяк пазганяць іх у адно памяшканне і паказаць, як яны знаходзяць злашчасную гульню.

Не абыходзіцца і без праблем для герояў: вось гэта – два сябра, у якіх нешта пайшло не гэтак у сяброўстве, яны спрачаюцца. Вось гэта – дзяўчынка, якой складана стасавацца з аднагодкамі. А вось іншая дзяўчынка – яна ўвесь час акцэнтуе ўвагу на сваёй знешняй прывабнасці, папулярнасці сярод хлапцоў, а таксама вельмі прывязаная да мабільнага тэлефона. Як вырашаюцца праблемы ў сюжэце? Тым, што ўнутры гульні “Джуманджы” тэлефонаў няма, а дзейнічаць героям даводзіцца разам. Не сказаць, каб былі відаць нейкія змены ў іх характарах, светапоглядах, адносінах адно да аднаго і да людзей. Некалькі пафасных фраз – і усё, праблематыка лічыцца раскрытай. Тут найбольш цікавай выглядае гісторыя адной з дзяўчын. Той, што з праблемамі ў камунікацыі. Сцэнарысты, відаць, бачаць рэальную праблему ў тым, што гераіня фільма не пазіцыяніруе сябе як пэўны “тавар” – і нейкую частку фільма займае “перавыхаванне”. Трапляючы ў гульню, дзяўчынка даволі звычайнай знешнасці ператвараецца ў “гарачую красуню”, новаспечаная сяброўка вучыць яе фліртаваць і “чапляць” хлапцоў. Неабходны навык у жыцці школьніцы – нічога не скажаш. Што там наконт індывідуалізацыі характараў персанажаў і іх разнастайнасці?

Здаецца, у 1995 годзе Амерыка яшчэ не акцэнтавала такой увагі на ўсялякіх сэксізмах і расізмах у кіно, але, калі паглядзець на стары фільм, там і афраамерыканцы, і жаночыя персанажы, прапісаныя не горш за мужчынскіх і дабаўленыя ў сюжэт не дзякуючы сваёй фігуры, не для “навучання флірту” і не дзеля гэгаў і рамантычнай лініі. І ніякай тут аб’ектывацыі, і ніякіх тут -ізмаў.

Зрабілі ў сіквэле тое, чаго ў першым фільме не было: уключылі туды “галоўнага злодзея” з больш ці менш сфармуляванай (калі параўноўваць з “паляўнічым” з першага фільма) матывацыяй. Але ці так гэта было патрэбна? Ды й увогуле, на маю думку, “паляўнічы” быў нават больш каларытным за гэтых шаблонных адмоўных персанажаў, на якіх можна паглядзець у кожным трэцім фільме жанру.

У сіквэле сюжэт можна лёгка падзяліць на лагічныя блокі па “ўзроўням” гульні, у якую трапляюць персанажы. Паміж гэтымі ўзроўнямі – дыялогі, спробы сэксістскага гумару і гэгі, якія мы ўжо бачылі раней ў дзясятках фільмаў. Першы фільм “Джуманджы” выглядае больш цэласным (замест узроўняў гульні – хады гульцоў, але яны не дробяць фільм на блокі) і трымае напружанне з пачатку і да самага канца, падкідваючы кожныя пару хвілін з-за кожнага павароту ўсё новыя і новыя прыгоды і перашкоды для герояў. “Кліч джунгляў” выдае нешта падобнае да напружання на момантах з “выпрабаваннямі” для герояў – ну і таксама яшчэ недзе ў кульмінацыі.

І, магчыма, тут я трапіла “міма аўдыторыі”, вырасла з такіх фільмаў, але ці можна апраўдаць прымітыўны сюжэт, кардонных персанажаў і барадатыя пячорныя стэрэатыпы тым, што “ну, гэта фільм для дзяцей і падлеткаў, што з яго ўзяць”?

Алена МАРЦІНОВІЧ

Дадаць каментар

Выбар рэдакцыі

Грамадства

Школа заўтрашняга дня. У трэндзе — медыянавыкі, гейміфікацыя і сторытэлінг

Школа заўтрашняга дня. У трэндзе — медыянавыкі, гейміфікацыя і сторытэлінг

У мінулыя выхадныя сталічны бізнес-клуб «Імагуру» ўжо другі раз прымаў на сваіх плошчах педагагічную неканферэнцыю. 

Культура

Гісторыкі спадзяюцца знайсці дакладную дату заснавання Мірскага замка

Гісторыкі спадзяюцца знайсці дакладную дату заснавання Мірскага замка

Вызначыць дакладны час з'яўлення на Беларусі вядомага абарончага збудавання дагэтуль немагчыма, хоць розных гіпотэз існуе шмат.

Грамадства

«Ніколі не губляйце мару дзяцінства!»

«Ніколі не губляйце мару дзяцінства!»

Мы з Аленай Варановіч пазнаёміліся выпадкова, на вуліцы. Адразу разгаварыліся і знайшлі агульную мову. Тады за кубкам кавы яна сказала мне важныя словы: «Ніколі не губляй мару дзяцінства».

Спорт

Уладзімір Шантаровіч: Кажуць, я — геній, і мне гэта вельмі не падабаецца

Уладзімір Шантаровіч: Кажуць, я — геній, і мне гэта вельмі не падабаецца

Як трэнер пабудаваў сістэму, якая выхоўвае алімпійскіх чэмпіёнаў.