Вы тут

Вершы Сербіі


ВЕРШЫ СЕРБІІ

Гардана ВЛАІЧ

Паэтка, празаік, аўтар трох паэтычных зборнікаў, пяці кніг для дзяцей, рамана, а таксама двух зборнікаў апавяданняў. Лаўрэат шматлікіх літаратурных прэмій. Член Саюза пісьменнікаў Сербіі і аб'яднання пісьменнікаў у Ваяводзіне. Жыве ў Панчаве.

***

Карычнева-белая каза

і зрэзаны дуб

 

Чалавек, якога яна кахала,

доіць зычлівую

карычнева-белую казу

І на французскай,

якой ён не ведае,

не чытае бельгійскія навіны

у люксембурскім цягніку.

 

Яе сын не прачынаецца

з позіркам, апушчаным

на сербскія дзявочыя сцёгны.

Ён бегае па хмарачосах,

марыць перарасці Статую Свабоды

і стаць вышэйшым

за чырвоны кедр.

 

Толькі яе бацька

мірна спіць,

накрыты паблёклымі

кірылічнымі стужкамі,

што ўтрымліваюць пластыкавыя вянкі

пад кронай неіснуючага дуба

і зрэзанай зніклай цені.

***

Чаканне нечаканасці

Свет мінаецца ў чаканні.

У чаканні — да світання,

У чаканні — да прыпынку,

У чаканні — слоў, учынкаў,

 У чаканні — да расстання,

У чаканні.

 

Свет мінаецца ў чаканні.

У чаканні чэрг у бары,

У чаканні паштара,

Лекара, ветэрынара,

У чаканні ганарараў.

У чаканні.

 

Свет мінаецца ў чаканні.

У чаканні нечакання.

 

Аляксандра Радаковіч

Нарадзілася ў 1993 годзе ў горадзе Кралева. Паэтка, удзельніца шэрагу паэтычных калектыўных зборнікаў і анталогій. Па прафесіі юрыст, працуе сакратаром у арганізацыі «Матица исельеника» ў Сербіі. Жыве ў Бялградзе.

***

Летуценны верш

Той неацэнены, ненапісаны, летуценны верш —

Спадарожнік ненароджанага плёну.

Пачуццё кахання абудзіла яго,

І настаў час зміратворанасці.

Бездань думак спарадзіла цьмянае,

ледзь адчувальнае пачуццё

Існавання і Знікнення,

Кароткі ўздых якога

Доўжыўся амаль бясконца.

І адкрыліся душы бязмежнае хараство

І старажытная мудрасць.

Запоўнілі летуценнем горла, душу, цела, рукі.

Аж да таго часу, пакуль ён не знік,

Пакінуўшы пасля сябе пустэчу.

***

Апошні верш для вас

Мы аберагаем душы быццам ад скразняку,

Саромячыся гэтых чалавечых пачуццяў,

Найчысцейшых з пачуццяў, якія можна адчуваць.

А яны пераследуюць нас, стомленыя грахом і сорамам.

Гэта апошні верш для Вас, эпітафія майго натхнення…

Надмагільныя камяні сняць нас… 

Вантробы ў канвульсіях, курчацца ў гэтых сутыкненнях эмоцый,

Якія калечаць магчымасці, што перапаўняюць грудзі.

Нектар маладосці, вулкан выспявання,

Сутаргі ночы, пакуты ранку…

Не такімі былі Вашы планы, ды няхай:

Найлепшыя імгненні адбываюцца незапланавана.

Там, паміж дрэннымі і добрымі справамі,

На гэтай ніве мы і сустрэнемся з Вамі.

Калі сціхне розум і інстынкт

             і ўсмешка затанчыць на вуснах…

 

Міядраг Якшыч

Нарадзіўся ў 1969 годзе ў Бялградзе, дзяцінства правёў у Старой Пазові. Аўтар дваццаці паэтычных і празаічных кніг (перакладзеных на два дзясяткі моў свету), за якія атрымаў шматлікія літаратурныя ўзнагароды ў Сербіі і іншых краінах. Як архітэктар падрыхтаваў звыш двух соцень праектаў, як выдавец — сто дзевяноста кніг і анталогій. Кіраўнік мастацкай групы і выдавецкага дома «АРТЕ». Старшыня арганізацыі «Матица исельеника» ў Сербіі, член праўлення Саюза пісьменнікаў Сербіі, арганізатар і галоўны рэдактар Мастацкай суполкі ў Крчэдзіне, дырэктар Бялградскага фестывалю выканаўцаў «КАНТФЕСТ», а таксама Міжнароднага літаратурнага фестывалю ў горадзе Інджыя «ПРО ПОЕТ». Жыве і працуе ў Бялградзе.

***

Зноў пачынаецца вясна

Ты зменіш парфюм і выправішся ў Лісабон альбо ў Стамбул,

У чаканні, што на цябе спадзе залаты дождж.

Новыя надзеі прынясуць табе новыя пачуцці,

І ты распачнеш наноўку верыць у вершы Бадлера

І ў яго каханне да крэолкі Жанны Дзюваль.

Адмовішся ад кавы,

Абмяжуеш сябе ад барацьбы са сваімі заганамі,

Адновіш сваё членства ў Настаўніка Ёгі

І з поўнай упэўненасцю, што адзенне перашкаджае сустрэчы з сабой,

З апантанасцю, цалкам голай, распачнеш заняткі Ёгай.

Без лішняй мітусні будзеш скарыстоўваць яго, скарыстоўваць…

Трэба табе партнёр альбо не…

Раз-пораз задумаешся аб пірсінгу на геніталіях,

Па згодзе пераспіш з вялікай колькасцю маладых людзей

І зразумееш, чаго жадаеш, да чаго імкнешся.

Між тым, заслону таямнічых сувязей так і не захочаш прыадчыніць.

Перастанеш прысутнічаць у Twitter і будзеш любіць сябе.

Не будзеш пазбягаць адчування поўнага шчасця. І будзеш любіць сябе.

У снах сваіх будзеш паміраць, а ў рэальнасці — існаваць. І будзеш любіць

         сябе.

Аздабляючы звычайны дзень, будзеш набываць розныя цікавосткі

І без веры ў таго, хто прапануе табе перамены ў тваім целе, будзеш насіць яшчэ больш кароткія сукенкі,

Быццам бы здзекваючыся з жанчын з імплантамі.

Будзеш ствараць альбомы са шматлікіх сэлфі...

Ізноў пачынаецца вясна.

Ды паспрабуй жа ўжо нешта новае…

 

З сербскай мовы. Пераклад Марыі КОБЕЦ.

Дадаць каментар

Выбар рэдакцыі

Грамадства

Надзея для Вары

Надзея для Вары

Калi хварэюць блiзкiя, гэта заўсёды гора, але няма гора большага, чым калi хварэюць дзецi. 

Грамадства

Андрэй Раўкоў: Я не марыў быць генералам

Андрэй Раўкоў: Я не марыў быць генералам

Мiнiстр абароны — пра складаны шлях да генеральскiх пагонаў, перспектывы развiцця беларускай армii i мiрнае неба над галавой.