25 Май, пятніца

Вы тут

Таццяна Пятрэня: Я знайшла сілы, пераадолела сябе


Спартсменка года — аб тым, чаму сезон пасля няўдалай Алімпіяды стаў настолькі важным і паспяховым у яе кар'еры.

Штогадовае галасаванне спартыўных журналістаў вызначыла батутыстку Таццяну Пятрэню ў найлепшыя спартсменкі года. Нездарма! У свае 36 яна стала чэмпіёнкай свету ў індывідуальных скачках, поспех прыйшоў праз 19 гадоў пасля дэбюту. За плячыма спартсменкі чатыры Алімпіяды, якія, па прызнанні самой Таццяны, прынеслі ёй толькі горыч расчараванняў. Аднак думкі аб пятых Гульнях у Токіа раз-пораз круцяцца ў галаве, сёння пра іх Пятрэня кажа вельмі асцярожна, але свайго жадання зноў пазмагацца за самае галоўнае званне — алімпійскай чэмпіёнкі — не хавае.

Чаго каштуе перажыць правал на галоўных стартах чатырохгоддзя і што матывуе раз за разам пераадольваць сябе, Таццяна расказала ў сваім інтэрв'ю.


— Вас прызналі найлепшай спартсменкай краіны ўпершыню?

— Так. І гэта стала для мяне нечаканасцю. Прыемна, што людзі хварэюць за наш від спорту, цэняць спартсменаў. Удвая прыемна, што ганаровае прызнанне атрымала не толькі я, але і наша жаночая каманда па скачках на батуце, можна сказаць, што адбыўся двайны сюрпрыз. Дзякуй журналістам, што выбралі мяне.

— Дарэчы, як складваюцца вашыя адносіны з прадстаўнікамі сродкаў масавай інфармацыі?

— Шчыра кажучы, я вельмі рэдка даю інтэрв'ю, таму што не лічу сябе публічным чалавекам, але з павагай стаўлюся да журналістаў і да іх працы.

— Як самі для сябе ацэньваеце 2017 год?

— Ён атрымаўся досыць прадуктыўным, прынёс мне шмат станоўчых эмоцый. Вядома, гэта перш за ўсё перамога на чэмпіянаце свету, але былі таксама і іншыя медалі, на этапах Кубка свету напрыклад. Таксама давялося выкласціся і ў камандных, і ў сінхронных скачках, таму я яшчэ вельмі рада і за нашу каманду і ганаруся нашымі агульнымі дасягненнямі. Было і шмат цяжкасцяў, якія давялося пераадолець. Шмат расчараванняў прынесла Алімпіяда ў Рыа (5-е месца), не хацелася заканчваць кар'еру на гэтай мінорнай ноце, таму я знайшла сілы, паверыла ў сябе і змагла працягнуць свае выступленні. Многія дапамаглі мне ў гэтым — галоўны трэнер нацыянальнай зборнай, мой асабісты трэнер, урач каманды, масажыст, псіхолаг. Дзякуй за падтрымку Міністэрству спорту і Беларускай асацыяцыі гімнастыкі, маёй сям'і, родным, сябрам і балельшчыкам.

— Каб заваяваць «золата» чэмпіянату свету, вам спатрэбілася 19 гадоў...

— Так, я дэбютавала на чэмпіянаце свету ў 1998 годзе, але да 2017-га так і не магла яго выйграць. А зараз было прадчуванне, што нарэшце змагу. Была ў добрай форме, таму разлічвала на медаль, можа быць, не на залаты, але на п'едэстал дакладна. Вядома, раней не думала, што змагу стаць чэмпіёнкай свету ў 36 гадоў, пасля няўдалай Алімпіяды ў Бразіліі гэтая перамога мяне вельмі падтрымала.

— Калі б тады, у 2016-м, усё склалася па-іншаму і вы падняліся на алімпійскі п'едэстал, сталі б працягваць сваю кар'еру?

— Цяжка сказаць. Сапраўды, не ведаю.

— Што тады матывавала вас заставацца ў спорце?

— Па-першае, я не дасягнула сваёй мэты, па-другое, ад спорту я атрымліваю велізарнае задавальненне, можна сказаць, што спорт — гэта сэнс майго жыцця. Напэўна, менавіта мэта дае сілы рухацца далей, як кажуць: пакуль чалавек не здаецца, ён мацнейшы за свой лёс. Я не люблю здавацца, хочацца ўсё ж такі сказаць сваё апошняе слова і паспрабаваць яшчэ на адной Алімпіядзе ў Токіа.

— Пакуль вы кажаце пра гэта вельмі акуратна.

— Так, бо не ведаю, ці хопіць мне сіл.

— Вы пабывалі на чатырох Алімпіядах, кожная з іх запомнілася па-свойму?

— Я стараюся наогул пра іх не думаць і не ўспамінаць, перагарнула гэтую старонку, таму што ўсе яны прынеслі мне шмат расчараванняў. Няўдачы на Алімпійскіх гульнях павіслі нада мной нібы дамоклаў меч. Вырашыла пакінуць гэта ўсё і пачаць з чыстага ліста. Было складана зрабіць гэта, але хачу сказаць, што заўсёды ёсць шанц ажыццявіць тое, пра што марыш усё жыццё. Галоўнае — задацца мэтай і рэалізаваць свае магчымасці. Пакуль я адчуваю, што ў мяне ёсць сілы, буду імкнуцца да сваіх мэт.

Калі ўсё ж такі вылучаць самую яркую для мяне Алімпіяду, то гэта, напэўна, першая, у Афінах. Незабыўны вопыт, нават не ўяўляла, якога маштабу могуць быць гэтыя спаборніцтвы, мне было вельмі цікава ўпершыню выступаць на самым высокім узроўні.

— У эліце вашага віду спорту ёсць яшчэ настолькі вопытныя спартсменкі?

— Як такіх узроставых абмежаванняў у батутным спорце няма, але мала хто даскоквае да майго ўзросту. Усё залежыць ад самога спартсмена. Бываюць людзі, якія заканчваюць вельмі рана, часцей за ўсё гэта адбываецца з-за траўмаў, або спартсмен ужо не можа спраўляцца з вялікімі нагрузкамі. Каму дазваляе здароўе, той можа скакаць і да 35—40 гадоў, вядома, такіх людзей у нас можна пералічыць па пальцах. Напрыклад, Ганна Даганадзэ выступала да 40 гадоў, выйграла Алімпіяду, калі ёй быў 31 год.

— Некаторыя дзяўчаты ў беларускай зборнай маладзейшыя за вас на 10, а то і больш гадоў. У сувязі з гэтым не ўзнікае праблем?

— У нас склаліся вельмі добрыя адносіны, мы ўсе — адна вялікая сям'я. Абсалютна нескладана знаходзіць агульныя інтарэсы, я магу лёгка падладзіцца. А калі ўзнікаюць нейкія пытанні, заўсёды падтрымаю, падкажу. Бывае, што дзяўчаты звяртаюцца па параду, і я вельмі рада, што яны прыслухоўваюцца да мяне.

— Наколькі важная псіхалогія ў вашым відзе спорту?

— Калі параўноўваць яе з фізічнай падрыхтоўкай, то гэта прыкладна 50 на 50. Вельмі важна быць псіхалагічна ўстойлівым. Спартсмен можа быць у вельмі добрай фізічнай форме, але калі псіхалагічна не гатовы, то на спаборніцтвах ён нічога не пакажа.

— А вышыні ўжо не баіцеся?

— Бываюць моманты, калі страх прысутнічае, але трэба пераадольваць сябе. З гэтым нам дапамагае псіхолаг. З камандай батутыстаў ужо даўно працуе Ірына Конан, разбіраем выступленні, трэніроўкі, працуем па розных методыках, вучымся расслабляцца, бо ў нас ідзе вялікае напружанне на галаву, спартсмены пастаянна вельмі сканцэнтраваныя.

— Што для вас самае складанае ў спорце?

— Зараз я атрымліваю асалоду ад таго, што раблю. Натуральна, у 36 мне нялёгка, дзесьці прыходзіцца прымушаць сябе трэніравацца, вылазяць старыя траўмы, але я ўсё роўна задаволена сваёй працай. Заўсёды самыя складаныя моманты — гэта тыя, калі ў цябе правалы на самых важных стартах, бо ўсё трэба пачынаць спачатку.

— У нейкі момант вам прыйшлося зрабіць выбар і дзеля спорту ахвяраваць асабістым жыццём...

— Гэта было свядома. Часта не хапае часу, каб удзяліць увагу сябрам, родным, каханаму чалавеку, таму што мы ўвесь час у раз'ездах, на зборах, спаборніцтвах. Многія спартсмены з гэтым сутыкаюцца, заўсёды даводзіцца чымсьці ахвяраваць дзеля дасягнення мэты.

— Ёсць рэчы ў вашай кар'еры, якія хацелася б змяніць?

— Не, мне хапае характару — зацятасці, працавітасці, — дзякуючы, якому я да гэтага часу выступаю. Гэтыя якасці і любоў да спорту прывіла мне мой першы трэнер Вера Іванаўна Круцікава.

— Вы строгая ў дачыненні да сябе?

— Так, вельмі. Хоць у дачыненні да іншых я не такая жорсткая, нават наадварот — мяккая. У звычайным жыцці я досыць ураўнаважаны чалавек, а вось у спорце больш эмацыянальная, паказваю свой характар, дзесьці нават, бывае, спрачаемся з трэнерам.

— Як вы бачыце сябе праз 5-10 гадоў?

— Мне б хацелася заняцца трэнерскай дзейнасцю, падзяліцца сваімі ведамі і вопытам з дзецьмі, можа нават выхаваць чэмпіёнаў. Не магу на сто працэнтаў сцвярджаць, што ў мяне гэта добра атрымаецца, але цяпер бачу сябе менавіта ў гэтай прафесіі.

Дар'я Лабажэвіч

lobazhevich@zviazda.by

Дадаць каментар

Выбар рэдакцыі

Эканоміка

Новабудоўлі: бюджэтных прапаноў амаль не засталося

Новабудоўлі: бюджэтных прапаноў амаль не засталося

Але на другасным рынку «хапун» на нерухомасць хутка скончыцца, лічаць эксперты.

Грамадства

Што прыводзіць да траўмаў на вытворчасці?

Што прыводзіць да траўмаў на вытворчасці?

Летась на вытворчасці адбылося амаль 1400 няшчасных выпадкаў. Многа гэта ці мала? 

Палітыка

Прэзідэнт узяў удзел у форуме экспертнай ініцыятывы «Мінскі дыялог»

Прэзідэнт узяў удзел у форуме экспертнай ініцыятывы «Мінскі дыялог»

Сёлета ён атрымаў назву «Усходняя Еўропа: у пошуках бяспекі для ўсіх».