Вы тут

Класіка ў беларускім тэатры


Класіка ў беларускім тэатры

Хачу, каб зараз кожны чытач задаў сабе такое пытанне: “Калі апошні раз я быў ў тэатры?” У беларускіх тэатрах шмат цікавых пастановак, вартых увагі. Напрыклад, у мінскім Тэатры юнага гледача ідзе спектакль “Дзікае паляванне караля Стаха” – па аднайменнай аповесці Уладзіміра Караткевіча. Беларуская класіка, якую шмат хто чытаў у школе. І пастаноўка класічная, не рэмэйк, без аніякага налёту сучаснасці і дамешкаў “новых рашэнняў”.

Пра ўражанні пасля прагляду спектакля “Бярозка” запыталася ў настаўніцы беларускай мовы і літаратуры Святланы Аляксееўны Дземідовіч – бо каму, як не чалавеку гэтай прафесіі ведаць, ці атрымалася пастаноўка блізкай да арыгінала.

Святлана Аляксееўна адзначае, што спектакль вельмі добры, але шмат што з сюжэта было выкінута: вядома, немагчыма адлюстраваць усе да апошняй падзеі за дзве гадзіны, і нічога не апусціць. Але за кошт гэтага некаторыя моманты застануцца незразумелымі тым, хто не чытаў кнігу: напрыклад, хто ў выніку гэтая Блакітная Жанчына.

– Мне ўвогуле вельмі падабаецца гэты дэтэктыў, – дзеліцца Святлана Аляксееўна, – і пастаноўка тэатра спадабалася. Акцёры добра ігралі. Магчыма, актрысе, якая іграла Надзею Яноўскую (Марце Шантар – заўвага аўтара), варта было б быць спакайнейшай – занадта была яна задаволенай, калі Беларэцкі прыехаў, дурэла. Гэта было не зусім паводле Караткевіча, у кнізе Надзея была ўсё ж больш “нежывой”, быццам не чалавек, а цень. Не зусім тое, што чакалася ў гэтым плане. А вось Беларэцкі (акцёр Аляксандр Гладкі, – заўвага аўтара) спадабаўся, напэўна, я яго такім і бачыла. Але спактакль добры, пакінуў вельмі прыемнае пачуцце.

Сапраўды паводзіны галоўнай гераіні выглядалі спачатку вельмі штучна, ды і па кнізе яна больш стрыманая. Але гэта толькі спачатку – потым усё неяк выправілася і больш не замінала.

– Думала перад спектаклем, якія будуць дэкарацыі – ці будуць партрэты, якія апісваюцца ў кнізе. Але нічога гэтага не было.

Гэты момант ў пастаноўцы змаглі абыграць наступным чынам: той партрэт, які па сюжэце дарыць Надзеі Дубатоўк, змяшчаўся ў медальёне. Тым не менш, дэкарацыі ў спектаклі ўражвалі: на падлозе рухомая канструкцыя з дошак, у якой адчыняюцца “падземныя” хады, лесвіца і імправізаваны балкон.

– Толькі крыўдна, што мала народу прысутнічала – пастаноўка добрая, па беларускай класіцы, – адзначае Святлана Аляксееўна. – Я думала, будзе складана ўзяць білеты – а тут шмат свабодных месцаў у залі.

         Сапраўды, чаму б не вылучыць адзін вечар і не пайсці на гэтую пастаноўку? Асабліва, калі кнігу ведаеш –паглядзець, параўнаць са сваім бачаннем герояў, ацаніць, як твор адаптавалі для пастаноўкі на сцэне, вынесці незалежны вердыкт. Калі не чыталі – таксама трэба ісці. А раптам так спадабаецца, што захочацца пазнаёміцца з арыгіналам?

Алена Марціновіч

Дадаць каментар

Выбар рэдакцыі

Культура

Топ беларускіх дыялектызмаў, якія вы маглі не ведаць

Топ беларускіх дыялектызмаў, якія вы маглі не ведаць

Нязвыклая форма — заўсёды штуршок для пошуку.

Культура

Як мог выглядаць Мінск? Ведае беларускі архіў

Як мог выглядаць Мінск? Ведае беларускі архіў

Дзе замежнікі вывучаюць савецкую архітэктуру.

Калейдаскоп

Вясёлыя гісторыі нашых чытачоў

Вясёлыя гісторыі нашых чытачоў

Пра бунт малога, выпадак на ферме і цікавае выступленне на вяселлі.