Вы тут

Адзін дзень з жыцця вясковага ўрача


"Я тут адзін за ўсіх", — усміхаецца загадчык Валмянскай участковай бальніцы Уладзімір ГАНЧАР. Ён не перабольшвае: Міхайлавіч (так называюць яго сяльчане) абслугоўвае 26 вёсак Дзяржынскага раёна і замяняе на сваім участку і тэрапеўта, і педыятра, і хірурга. Дваццаць гадоў таму ён, малады і кучаравы, прыехаў па размеркаванні ў пасёлак Волма і так тут і застаўся. Аднавіў бальніцу, асвоіў навуку эканоміі брыкету, дагэтуль спадзяецца ўкамплектаваць штат медработнікаў і вучыць насельніцтва клапаціцца пра сваё здароўе.


Медыцына — справа сямейная

Валмянская бальніца знаходзіцца ў будынку былой панскай сядзібы. Прыгожыя мясціны, дый сама бальніца пасля рамонту, які зрабілі дзесяць гадоў таму, выглядае нядрэнна.

— Бачылі б вы, што тут было, калі я толькі прыехаў... Падлога правальвалася! — успамінае Уладзімір Ганчар, пакуль праводзіць для нас экскурсію.

Бальніца хоць і маленькая, але змяшчае стацыянар на 15 ложкаў. Ёсць нават "vіp-палаты" — для ветэранаў Вялікай Айчыннай вайны. Ад звычайных адрозніваюцца наяўнасцю тэлевізара. Сталовая забяспечвае пацыентаў чатырохразовым харчаваннем.

Урачэбная справа для Міхайлавіча — можна сказаць, прафесія сямейная. Дзед яго падчас вайны быў фармацэўтам: выдаваў лекі, перавязачны матэрыял. Бацька таксама ў медыкі пайшоў — быў адзіным хірургам у раёне. "Тады было прэстыжна працаваць урачом, а цяпер... У мяне тры дачкі — ні адна ў медыцыну ісці не хоча", — уздыхае загадчык бальніцы.

З жонкай Наталляй, з якой працуе ў адным кабінеце, ён пазнаёміўся падчас вучобы ў сталічным медуніверсітэце. Калі падышоў час размяркоўвацца, мог застацца ў абласной бальніцы ў Бараўлянах (там ён праходзіў інтэрнатуру). Але тады давялося б жыць у інтэрнаце — гадоў 20, пакуль чарга на будоўлю не падыдзе, — ці здымаць жыллё. Апошні варыянт маладая сям'я (на той момант Ганчары выхоўвалі ўжо маленькую дачку) не пацягнула б фінансава: арэндная плата за кватэру складала 20 долараў, а заробак урача быў 30. Таму, калі ў Волме прапанавалі месца з жыллём, пагадзіліся. Так і працуюць: ён — урачом агульнай практыкі, жонка — медсястрой.

— У горадзе ў цябе больш вузкая спецыялізацыя, — расказвае Уладзімір Ганчар пра асаблівасці работы на вёсцы. — Не спаганяюць за тэрыторыю, за качагарную, за эканомію брыкету. А тут і раны на месцы трэба зашываць, і гаспадарчыя пытанні вырашаць, і адміністрацыйнымі справамі займацца. Нармальнага дворніка не знайсці. 220 рублёў заробак — каго ўгаварыць за гэтыя грошы працаваць?

А яшчэ ў бальніцы не хапае памочніка ўрача, стаматолага, фельчара. Лабарант і акушэрка прыязджаюць раз на тыдзень з Фрунзенскай участковай бальніцы. У Волме разумеюць: усе работнікі цяпер у суседні Мінск імкнуцца, дзе заробкі вышэйшыя.

Брашура на памяць

За дзень на прыём да Уладзіміра Міхайлавіча прыходзіць 12—15 чалавек. Сёння, толькі дождж скончыўся, пад кабінетам сабралася чарга.

— Таблеткі ад павышанага ціску прымаеце штодзень? — вядзе Уладзімір Ганчар гутарку з адным з пацыентаў.

— Абавязкова штодзень? А калі ціск нармальны? — гіпертонік спрабуе пайсці на кампраміс з медыцынай.

— Вось так і жывем. Добра як добра, а як нядобра — доктар вінаваты, — з усмешкай рэзюмуе Міхайлавіч.

— У Галандыі калі ўрач даў рэкамендацыі, у пацыента нават думкі не ўзнікае, што іх можна не прытрымлівацца, — дадае Наталля Ганчар. — Сказана за тры месяцы пахудзець — значыць чалавек будзе худзець, не кажучы ўжо пра таблеткі.

Каб валмянскія пацыенты не забываліся пра рэкамендацыі, ім выдаюць адсканаваныя старонкі з брашуры з карцінкамі — на халадзільнік павесіць. Бо на прыёме ва ўрача чалавек успрымае 60 працэнтаў інфармацыі, а пакуль дадому даедзе — у памяці толькі 10 працэнтаў застанецца.

— А паглядзіце майго сыночка, нешта яго зноў высыпала, — гэта ўжо іншая сяльчанка прывяла на прыём пухленькага малога.

— Памідоры магазінныя яму даяце? Ну вось! Няўжо не ведаеце, колькі ў іх хіміі? — строга спытаў загадчык бальніцы.

На калідоры становіцца шумна. Гэта прывялі на прышчэпку васьмікласнікаў з мясцовай школы.

— Хто ў вас там на мінулым тыдні пабіўся? — выходзіць да іх Міхайлавіч, які, здаецца, у курсе спраў усіх жыхароў акругі.

Пакуль доктар займаецца дзецьмі, настаўніца, якая суправаджае іх, прызнаецца: як пашанцавала вяскоўцам, што Уладзіміра Ганчара сюды прыслалі! "Што б мы без Міхайлавіча рабілі? Прывыклі, калі што здарыцца, званіць яму, ён нас па тэлефоне кансультуе".

На ві­зі­це па­цы­ен­та трэ­ба і агле­дзець, і вы­слу­хаць.

Усё для скрынінгу

На ўчастку Уладзіміра Ганчара ў асноўным людзі пажылыя. "Больш за 35 працэнтаў насельніцтва — пенсіянеры, — канстатуе ён. — Я калі 20 гадоў таму прыехаў, у мяне на ўчастку было 45 дзяцей да года, цяпер толькі 12. У школе 23 чалавекі засталіся, а раней больш за 200 хадзіла..."

З візітамі нам сёння пашанцавала: толькі адзін выезд, і той планавы — выпісаць лекі бабулі, якая сама да бальніцы з-за слабага здароўя не дойдзе. Міхайлавіч кажа, што стараецца прывучаць насельніцтва, каб цанілі час медыкаў і не выклікалі па дробязях.

— Складана працаваць, калі пад рукой няма апошніх навінак абсталявання? — пытаемся.

— Як няма? У плане скрынінгу ў нас усё ёсць, — загадчык бальніцы расчыняе на стале невялікі футляр з рознымі інструментамі. — Магу правесці агляд за афтальмолага, за лор-урача. З дапамогай бескантактнага вымяральніка вочнага ціску праводжу скрынінг глаўкомы пасля 40 гадоў. 80 працэнтаў насельніцтва атрымліваюць медыцынскую дапамогу тут, на месцы.

У вясковай бальніцы, дарэчы, робяць і забор аналізаў. А ўжо на расшыфроўку іх адпраўляюць у Дзяржынск.

Ці сочаць вяскоўцы за здароўем? Наталля Ганчар прызнаецца: вельмі цяжка дабіцца, каб людзі з гіпертаніяй, эндакрыналагічнымі захворваннямі на прафілактычны прыём хадзілі. Ужо колькі гадоў з мужам працуюць — усё роўна да кожнага "дастукацца" не могуць.

Але пэўныя пазітыўныя зрухі ёсць. Летась у мясцовых жанчын сярэдняя працягласць жыцця склала 82 гады, а ў мужчын — 76 (паказчыкі па краіне — 78 і 66 гадоў адпаведна). Даўно не здараліся інсульты і інфаркты. Але ёсць трывога за іншае — п'юць многія...

У Міхайлавіча на тэрыторыі — паўтары тысячы "падапечных". Але асноўную праблему ў працы вясковы ўрач бачыць нават не ў вялікай нагрузцы (хоць кажа, што яго стаўку можна было падзяліць на чатыры), а ў папяровай цяганіне. Праўда, ён знайшоў спосаб аблегчыць гэтую работу — раздрукоўвае рэцэпты, а не запаўняе іх ад рукі. "Увялі гэта яшчэ тады, калі нават у Мінску пра электронныя рэцэпты размовы не ішло", — з гонарам расказвае нам.

А сакрэт добрага здароўя, на думку вясковага ўрача, — у неабыякавым стаўленні пацыента да сябе самога. "У плане кантролю ў кожнага мусяць быць лічбы ў галаве. Вага, ціск... Калі чалавек пачынае думаць, тады ёсць дынаміка. Калі прытрымлівацца рэкамендацый, своечасова праходзіць абследаванні, можна пражыць доўга".

Наталля ЛУБНЕЎСКАЯ

lubneuskaya@zvіazda.by

Дзяржынскі раён

Фота Надзеі БУЖАН

Загаловак у газеце: «Што б мы без Міхайлавіча рабілі?»

Дадаць каментар

Выбар рэдакцыі

Эканоміка

На другасным рынку жылля сталіцы пачаўся так званы студэнцкі бум

На другасным рынку жылля сталіцы пачаўся так званы студэнцкі бум

Як гэта паўплывала на рынак доўгатэрміновай арэнды жылля?

Грамадства

Час змяняць стэрэатыпы ў сістэме ЖКГ

Час змяняць стэрэатыпы ў сістэме ЖКГ

Спажывец — не скаржнік, а кліент.

Грамадства

Чаму ў Беларусі такія актуальныя праблемы воднай гаспадаркі?

Чаму ў Беларусі такія актуальныя праблемы воднай гаспадаркі?

Cпецыялісты б'юць трывогу: 25 працэнтаў проб вады з грамадскіх калодзежаў сёння не адпавядаюць санітарным патрабаванням.