29 красавіка, субота

Вы тут

Святая Нядзеля ў Гарадзішчы


Беларуска-расійскае памежжа. Старажытная вёска Гарадзішча. Паселішча знаходзіцца на левым беразе Сажа, паміж двума райцэнтрамі — смаленскімі Хіславічамі і магілёўскім Мсціславам. Спакон веку ў Гарадзішчы жывуць не толькі рускія, але і беларусы. Гарадзішчанцы не дзеляць людзей на сваіх і чужых. У працы і на святах, у горы і ў радасці жыхары заўсёды разам. Вось і на Вялікдзень яны разам ідуць у царкву, моляцца, ходзяць у госці адно к аднаму, прыносяць велікодныя прысмакі, прыпамінаюць забытыя традыцыі.


Мне пашчасціла трапіць у Гарадзішча менавіта ў Святую нядзелю і пазнаёміцца з некаторымі жыхарамі паселішча — тымі, хто жыве тут з нараджэння, і тымі, хто праз шмат гадоў вярнуўся на бацькоўскую зямлю.

Тамара Варанкова, у дзявоцтве Сталярова, прыехала ў вёску з Чалябінска, у які яе, чатырохгадовую малечу, з сабою забралі бацькі. І які б ні быў прыгожы Урал і Уральскія горы, радзіма паклікала жанчыну назад.

— Мае бацькі былі беларусамі, я даведалася пра гэта зусім нядаўна — з архіўных дакументаў, — сказала Тамара Варанкова. — У 1917 годзе ў Гарадзішчы і ў навакольных вёсках і хутарах праводзіўся перапіс насельніцтва, і бацькі запісаліся беларусамі.

Амаль пяць гадоў назад у вёсцы адкрылася праваслаўная царква ў гонар іконы Скорапаслушніцы. Старэйшына прыхода — Галіна Кустарова. І яшчэ яна — аўтар ідэі пабудовы храма — сказала, што царкву будавалі мае землякі — майстры з горада Мсціслава. Гарадзішчанцы вельмі задаволены якасцю працы мсціслаўскіх майстроў.

У дырэктара Гарадзішчанскага Дома культуры Вольгі Шармаковай беларуская зямля — святая. У Беларусі ў 1941 годзе загінуў яе дзед Фёдар Ваўкаў.

У вёсцы яшчэ захаваліся традыцыі велікодных гульняў. Гуляюць у біткі і качаюць фарбаваныя яйкі і дзеці, і дарослыя. Нават вясковыя пенсіянеры Уладзімір Рашатнёў і Мікалай Люзункоў кожны год у гэты дзень збіраюцца разам і дэманструюць свой спрыт качання яек па жалабку.

У гэты дзень гарадзішчанцы радуюцца вясне і сонцу. Вялікдзень для іх — сімвал адраджэння прыроды і, значыць, жыцця. Вясковы майстар на ўсе рукі Дзіна Плятнёва ўсміхаецца і сваімі прыгожымі работамі сцвярджае, што творчасць і мастацтва — таксама вечныя.

Мін­чан­ка Ва­лян­ці­на Мяс­ні­ко­ва і слу­чан­ка Та­ма­ра На­чы­на пры­еха­лі ў гос­ці да Та­ма­ры Ва­ран­ко­вай — па­гля­дзець на зям­лю сва­іх прод­каў, па­кла­ніц­ца іх­нім ма­гі­лам.

Анатоль КЛЯШЧУК

в. Гарадзішча, Хіславіцкі раён, Смаленская вобласць, Расія

Дадаць каментар

Выбар рэдакцыі

Грамадства

Як «Звязда» пісала гісторыю: 1954—1964

Як «Звязда» пісала гісторыю: 1954—1964

У публікацыях 50-х гадоў шмат нараканняў, што ў крамах няма самага неабходнага для насельніцтва. А неабходна літаральна ўсё...

Грамадства

«Столькі ўнукаў, колькі ў нас, ні ў кога няма»

«Столькі ўнукаў, колькі ў нас, ні ў кога няма»

Пра ашмянскіх дзядулю і бабулю, дзяцей, што ні ў чым не вінаватыя, ды дырэктара, які не задзірае нос.

Грамадства

Карэспандэнты «Звязды» далучыліся да акцыі «Дом без насілля!»

Карэспандэнты «Звязды» далучыліся да акцыі «Дом без насілля!»

Акцыя — частка Нацыянальнага плана дзеянняў па забеспячэнні гендарнай роўнасці ў Рэспубліцы Беларусь на 2017—2020 гады, зацверджанага пастановай урада. 

Грамадства

Дзе лечаць злачынцаў, прызнаных судом псiхiчна хворымi?

Дзе лечаць злачынцаў, прызнаных судом псiхiчна хворымi?

Жонка два гады труцiла мужа. У прамым сэнсе: падсыпала атруту яму ў ежу.