Вы тут

Самая светлая раніца


Наталля Смерцьева

нарадзілася 7 жніўня 1982 года ў гарадскім пасёлку Друя Браслаўскага раёна. У 2001 годзе стала адным з першых удзельнікаў літаратурнай суполкі  БДУКіМ «БУКЕТ». З літаратурным жыццём не заладзілася, і зараз проста жыве, калі-нікалі звяртаючыся да паэзіі і прозы. Чалавек. Грамадзянін. Жанчына. Шчаслівая жонка. Выхавацельніца шкоднай непаслухмянай коткі. Па словах Наталлі, такіх, як яна, пад небам Беларусі яшчэ шмат, але каму не марыцца аднойчы стаць Адзіным і Непаўторным? 


Самая светлая раніца

* * *

Я бы хотела после смерти жить у озера Киву в Африке. Просто сидеть привидением на берегу под баобабами и не пропустить ни одного африканского заката.

Нина Васина

Я б так хацела жыць у самай  Афрыцы,

Такой экзатычна-далёкай Афрыцы,

У краіне звар’яцелых пунсовых заходаў — Афрыцы,

Праз некалькі год пасля смерці.

Я б не адразу трапіла ў Афрыку,

Месца, дзе растуць баабабы — у Афрыку,

Дзе негры цямней за каву — у Афрыку.

Я б спачатку пайшла да таго свету.

Але ў Царстве Нябесным няма блюзу — і Афрыкі,

Няма ні бананаў, ні неграў, ні кавы — ні Афрыкі,

У Царстве Нябесным няма нават Афрыкі.

І які ж гэта рай без пяскоў і сонца?

Я б спытала ў Бога: «Дзе мая Афрыка,

Дзе заходы, дзе поўдзень, маскіты і Афрыка?»

І Ён адказаў бы: «Валі ў сваю Афрыку,

Так, у чым ёсць: без ежы і цела».

З неба звалілася ў пясок па завязку — вось Афрыка!

Ні анёлаў няма, ні Бога… Затое ёсць Афрыка!

Да чаго ж добра жыць пад небам Афрыкі

Праз некалькі гадоў пасля смерці!

 

* * *

Будь моей тенью.

Гурт «Сплин»

Буду тваім Ценем — уласным кавалачкам прыцемак,

Толькі глядзець у твае чалавечыя вочы — жудасна.

Ведаеш, Цені заўсёды адводзяць позірк,

Каб не апячыся аб вусны,

Не прытуліцца да рук,

Не прызвычаіцца,

Не звыкнуцца

Быць нечым большым, чым проста —

Ценем.

 

— Як тваё імя?

— Цень.

— Адкуль ты?

— З ніадкуль.

— Куды ідзеш?

— За табой…

Крок у крок, след у след,

Спатыкаючыся аб голас,

Які кліча —

Заглянуць,

Апячыся,

Прытуліцца,

Звыкнуцца..

 

Але:

— Як тваё імя?

— Цень.

Не варухнуцца,

Не паўтарыць твой выпадковы жэст.

Вецер адкажа,

Зоркі знямела напішуць

На небе — кроплямі:

«Хто я?»

Цень.

Цень?

Цень…

 

І я стану Ценем —

Тваім.

 

Не глядзі ў вочы —

Зацягнуць, заблукаюць, падмануць.

Не цягніся да вуснаў —

Замарозяць, волю аднімуць, здрадзяць.

Не прытуляйся да рук —

Загінеш, згінеш у нетры зямлі праз пясок —

назаўсёды, без права вяртання…

Не прывыкай да мяне —

Знікну.

Я — Цень.

 

Аскепкамі сонца разрэжаш мой твар

У пошуку маскі.

А там, пад скурай,

Колюцца промнямі тысячы маленькіх сонцаў.

Навошта было разбіваць адзінае?

 

Па лініі жыцця

Ўздоўж далоні

Ступаючы,

Выйдзеш,

Убачыш —

Стаю, спынілася.

 

— Як тваё імя?

— Цень…

І больш я не буду нічым і нікім.

І ніколі…

Ад золку да змроку,

Ад неба да неба,

З дня ў дзень.

Ценем, толькі Ценем тваім.

Назаўсёды…

 

* * *

Полымя чорнай свечкі

(счарнелай ад подыху ночы)

Прыманьвае белыя зоркі.

Летуценна-кволымі матылькамі

Злятаюцца яны да яго

І гінуць ад першага дотыку…

Збіраю іх крылы.

Шыю кашулю для неба.

 

* * *

Заплятаюць сцежкі павукі,

Заплятаюць нашы сцежкі, нашы вочы…

С. Лапароў

Ціха зоркі свецяць на зямлёю,

Вогнішча дае сваё цяпло.

Заўтра — бой. І абяцаннем болю

Прадчуванне горкае прыйшло,

Быццам ты не вернешся ніколі…

Спяць лясы, азёры і палі,

Толькі сэрца зноў бяду прарочыць,

Кажа: на абпаленай зямлі

Павукі твае зямныя вочы

Павуціннем зорным заплялі.

 

* * *

Глядзіш у свае далоні. Там кроплямі неба — зоркі.

Прыгубіш такое дзіва — да золку не сыдзе хмель.

Ты піў яго (ці не помніш?) — напой безнадзейна-горкі,

Кактэйль папалам з адчаем і пылам чужых зямель.

 

Твой плашч — ад вятроў заслона. Маланка — клінок у бітвах.

Але пад халодным небам ты ўсё ж такі быў адзін.

Чужыне ты слаў праклёны, Радзіме — шаптаў малітвы.

Нарэшце дамоў вярнуўся… На ганку расце палын.

 

Зірнуў праз пустыя рамы, схіліўся ў нямым паклоне

І зноў па шляхах Сусвету пакрочыў — вятроў лягчэй.

Не гоіцца гэта рана ні чыстай вадой з далоні,

Ні небам, бязмежна-зорным, у хвалях тваіх вачэй.

 

* * *

Надзея мая… Мая самая светлая раніца,

Я казкі пісала аскепкамі неба па сэрцы.

Ты верыш, што я не баялася небам параніцца,

А марыла толькі крыху яго сінню сагрэцца?

…Ці, можа, я новыя лекі шукала ад смерці?

 

Каханне маё… Пачуццё маё самае светлае.

Я імем тваім прарастала наскрозь, мой адзіны.

І студзеньскі горад нас радаваў фарбамі летнімі,

І вусны шапталі: «Ніколі цябе не пакіну!»

…Ці можа я проста шукала для шчасця прычыну?

 

…Дзе вера мая?

 

* * *

Ёсць ты, і ёсць я. Толькі мы. І Сусвет на дваіх.

Астатняе ўсё непатрэбнай становіцца рэччу.

Я буду чым хочаш, каб толькі кранацца тваіх

Бязмежных вачэй лёгкім подыхам вуснаў пры кожнай сустрэчы.

 

Кахаю? Цябе?

І занадта высокія словы губляюць гук.

Ёсць вечар. Ёсць мы. Што яшчэ ад жыцця мне трэба?

Калі выпіваю з любімых і цёплых рук

Глыток за глытком найпяшчотную зорнасць неба.

 

* * *

Гэты снег нагадаў мне ноч,

Срэбны позірк далёкіх зорак,

Гэты снег нагадаў мне дождж,

Светла-шэры, як летні золак.

 

Я насустрач яму — дзіця! —

Раскрываю свае далоні.

Снег зімовы ці снег жыцця

Сівізною ляжыць на скронях…

 

І калі надыдзе вясна,

Новым сонцам зямлю абудзіць,

Хтось спытаецца: «Дзе яна?

Вы яе не сустрэлі, людзі?»

 

Не сустрэлі. Квітнее сад,

Вочы п’юць прыгажосць зямную.

Толькі вецер — старэйшы брат —

Зноў па крылах маіх сумуе.

Дадаць каментар

Выбар рэдакцыі

Эканоміка

На другасным рынку жылля сталіцы пачаўся так званы студэнцкі бум

На другасным рынку жылля сталіцы пачаўся так званы студэнцкі бум

Як гэта паўплывала на рынак доўгатэрміновай арэнды жылля?

Грамадства

Час змяняць стэрэатыпы ў сістэме ЖКГ

Час змяняць стэрэатыпы ў сістэме ЖКГ

Спажывец — не скаржнік, а кліент.

Грамадства

Чаму ў Беларусі такія актуальныя праблемы воднай гаспадаркі?

Чаму ў Беларусі такія актуальныя праблемы воднай гаспадаркі?

Cпецыялісты б'юць трывогу: 25 працэнтаў проб вады з грамадскіх калодзежаў сёння не адпавядаюць санітарным патрабаванням.