Вы тут

Ромавыя бабы


На пачатку сакавіка сяброўка ездзіла да бацькоў у вёску. «Мама зусім развучылася радавацца, — дзеліцца перажываннямі пасля вяртання. — За адзін дзень мы столькі спраў перарабілі. І памідоры пасеялі на расаду, і ў парніку зямлю перакапалі, і бульбу падрыхтавалі для пасадкі. Нават на кірмаш паспелі завітаць па рознае экзатычнае насенне. Здаецца, што яшчэ для шчасця трэба? Але ж маці, замест таго, каб парадавацца, зноў пачала мітусіцца. Маўляў, столькі спраў, столькі спраў!.. І тое яшчэ не зроблена, і гэта. Яе хваляванне тут жа перадалося і мне. І шчасця ад той расады ды ад насення як і не было. Засталіся незадаволенасць і страх штосьці не паспець».


Пасля размовы з сяброўкай мне чамусьці ўспомнілася леташняя паездка ў Смаленск. Туды на пахаванне дзядзькі з'ехаліся ўсе сваякі. Мы з мужам дабіраліся на цягніку разам з цёткай Жэняй. Апошняя яшчэ не паспела даехаць, а ўжо пачала хвалявацца, як будзе вяртацца назад. Зранку ж прачнулася з першымі пеўнямі, разбудзіла нас за 4 гадзіны да ад'езду цягніка: «Мо, давайце раней выйдзем з дому? Трэба ж гасцінца нейкага сваім пашукаць. Я вось ромавых баб накупляю. Кажуць, што у Смаленску яны вельмі смачныя, такія, як раней пры Саюзе». Цётка Жэня павезла ў Віцебск ажно два пакункі тых баб, «каб усім хапіла». Мы паддаліся ўплыву («як гэта вы з пустымі рукамі вернецеся?») і таксама ўзялі пяць штук. У выніку тыя «бабы» так і ссохлі, бо ніхто з дамашніх іх есці не захацеў.

Да мудраца па параду прыйшоў малады хлапец:

— Мне вельмі падабаецца адна дзяўчына. Але я пакутую цяпер, бо не ведаю, што рабіць: жаніцца ці не?

— Не жаніся.

— Але чаму?!

— Калі б ты і сапраўды хацеў гэтага, не пытаўся б.

Сорамна прызнацца, але яшчэ тры гады таму я таксама ледзь не па кожным пытанні раілася з сяброўкамі: «Як думаеш, ці выходзіць мне замуж за яго?», «Куды мне паехаць у адпачынак?» Замест таго, каб разабрацца ў сабе, пачынала перакладаць адказнасць за прынятае рашэнне на іншых. Штучна ствараць сваё жаданне чужой галавой. Сябры, вядома, не сквапіліся на парады. Маша раіла паляцець на Маёрку, Віталік — у Парыж... І кожны раз я загаралася чужым жаданнем, чужой марай. Рабіла б, пэўна, так і дагэтуль, калі б не адзін, найбольш блізкі, сябар.

Калі я зноў пакутавала ад сумненняў — ехаць мне ў адпачынак на мора ці не — ён раззлаваўся і сказаў: «Ты ж не любіш штучных людзей, штучную ежу, касметыку. Дык чаму вядзешся на штучныя жаданні?» І параіў у моманты сумневаў спыніцца, пераключыць увагу, перачакаць. Дачакацца таго моманту, калі з'явіцца бляск у вачах — во, хачу менавіта гэта. «Прыслухайся да сябе. Бо каб перастаць паддавацца ўплыву, трэба дакладна ведаць, чаго ты хочаш ад сёння, ад заўтра, наогул ад жыцця».

Тры гады таму я ахвяравала свой адпачынак на тое, каб разабрацца ў сабе і сваіх жаданнях. І ніколькі не шкадую пра гэта. Пагадзіцеся, лепш прапусціць адзін адпачынак, чым бясконца залежаць ад чужых эмоцый, жаданняў і мар. І так — штучна — пражыць усё жыццё.

Надзея ДРЫНДРОЖЫК

nadzіeja@zvіazda.by

Дадаць каментар

Выбар рэдакцыі

Культура

Топ беларускіх дыялектызмаў, якія вы маглі не ведаць

Топ беларускіх дыялектызмаў, якія вы маглі не ведаць

Нязвыклая форма — заўсёды штуршок для пошуку.

Культура

Як мог выглядаць Мінск? Ведае беларускі архіў

Як мог выглядаць Мінск? Ведае беларускі архіў

Дзе замежнікі вывучаюць савецкую архітэктуру.

Калейдаскоп

Вясёлыя гісторыі нашых чытачоў

Вясёлыя гісторыі нашых чытачоў

Пра бунт малога, выпадак на ферме і цікавае выступленне на вяселлі.